यह उन दिनों की बात है

By | September 20, 2017

मला आठवतंय — तुम्हाला पण…..

१९७० ते २००० चा तो काळ…..

? घरा मध्ये आलेला ब्लॅक अॅण्ड वॉईट टिव्ही…

? तो दूरदर्शनचा गोल-गोल फिरत येणारा लोगो

? दूरदर्शनचा तो पट्टया-पट्टयाचा स्क्रीनसेव्हर

? मालगुडी डेज

? देख भाई देख

? रामायण / महाभारत…

? जंगलबुक मधील मोगली…बगीरा ..

? चंद्रकांता….(यक्कू)

? मिले सुर मेरा तुम्हारा…

? तेंडुलकर रजनी

? भारत एक खोज…

? Sports round up

? ब्योमकेश बक्षी

? एक शून्य शून्य

? शोभा तुंगारे,भक्ती बर्वे,अनंत भावे,प्रदिप भिडेंच्या बातम्या

? सलमा सुलताना – ती दुरदर्शनवरची न्युज रीडर

? विको टरमरिक,
नहीं कौस्मेटीक….
विको टरमरिक आयुर्वेदिक क्रीम…

? दर रविवारी हिंदी चित्रपट…

? दर गुरुवारी छाया-गीत

? दिनेश …..सुनील गावसकर ची जाहिरात .

? फुल खिले है गुलशन गुलशन आणि तब्बसुम

? निळू फुले यांची चहाची जाहीरात…

? घराला घरपण देणारी माणसं…

? आय ऐम कॉम्प्लॅन बाॅय [छोटा-शाहिद कपुर] आणि आय ऐम कॉम्प्लॅन गर्ल [छोटी-आयेशा टाकिया]

? “सुरभि” वाले रेणुका शहाणे आणि सिद्धार्थ

? आणि त्यानंतरचे – “मुंगेरीलाल के हसिन सपने”, करमचंद, विक्रम वेताळ आणि असे बरे……..च!

 

नो सिटबेल्टस् …
नो एअरबॅग्ज ….
ट्रकच्या मागच्या ‘फाळक्यात’ बसणेही एक पर्वणी असायची!

लहान मुलांच्या त्या रंगबिरंगी “बाबा-गाड्या” … “टँपरप्रुफ बाॅटल टॉप्स” चा अता-पता ही नाही!

सायकलच्या मागच्या चाकाला कार्डबोर्डचा तुकडा लाऊन त्याचा फटरररररर – मोटार सायकल सारखा – आवाज करत तासन्-तास फिरायचे..

त्या सायकलच्या शर्यती…
नो सेप्टी हेल्मेट्स,
नो क्नी / एल्बो पॅड !

तहान लागली की पाणी प्यायचे… सार्वजनिक नळ, कोंडाळे आल्यावर नळालाच तोंड लावून पाणी पिणे…

बॉटल्ड वाॅटर – एक रहस्यच होते!

ते पोष्टाची तिकीटं…
काडीपेटीचे कव्हर्स आणि बरंच काही जमा करण्याचा आणि जोपासण्याचे छंद…!

सुट्टीच्या दिवशी,
दिवसभर उनाडक्या – खेळ..
मात्र अंधार व्हायच्या आत घरी,
ब-याचदा अगदी जेवणाच्याच वेळी…!

घरातील सर्वांनी वरांड्यांत एकत्र बसून जेवण करण्याचे ते दिवसच वेगळे होते नाही का…?

खेळाच्या नादात अनेकदा पडलेले दात,
खरचटलेलेे हात – पाय …
थुंकीची अँटी सेफ्टीक क्रिम…
मात्र कुणीही तक्रार करायची नाही…!

मित्रांसोबत चालत शाळेत जाणं…
मोबाईल शिवाय सुध्दा आम्ही एकमेकांना नेहमीच शोधुन काढत असू! कसं? काही माहित नाही..!

खाण्यात अगदी केक, ब्रेड, चॉकलेटस्, निंबुपाणी, साखरेचा तो आले-पाक…

पाढरं काळं मीठ

सगळं चालायचं…
नो डायट-नथिंग!!

मित्रांना खेळायला
बोलवायची ती ट्रीक-
बेल न वाजवता अगदी चुपचाप मागच्या रस्त्याने जाणं…

बॅटच्या जागी ते लाकडी फळीचे क्रीकेट, त्या आट्या-पाट्या, सुरपारंब्या… लगोरी,आबादुबी, लपाछपी,गोट्या, भोवरा, अपघाताची पर्वा न करता पतंग पकडायला धावणे …
असे किती तरी खेळ….

दिवाळीच्या सुट्टीतील अभ्यास …वहीला रंगीत जिलेटिन पेपरचे कव्हर…

दिवाळीत शेजारीपाजारी आणि पाहुण्यांच्या घरी फराळाचे देणे..

त्यांच्या घरी ग्रुपने फराळाला जाणे…..

त्यांनी आपल्या घरी येणे. …

परीक्षेत नापास झालो तरी त्याच ग्रेडवर – वरच्या वर्गात ढकलला – अशी सोय…..

नो नीड टु विजिट सायकॅट्रिस्ट, सायकोलाॅजिस्ट वा कौन्सिलर्स…
काय दिवस होते ते…!

स्वातंत्र्य, यश, अपयश , जबाबदा-या …
आणि या सर्वांसोबत एकमेकांबद्दल कमालीचा आदरही द्यायला अन् घ्यायलाही शिकलो..

…………….

तुम्ही ही याच ‘कालखंडातील’ आहात का?
हो..! तर मग मित्रांनाही पाठवा….
काय सांगावे कदाचित हे वाचुन तुम्हाला – तुमचा अन् मित्रांचा थोडा स्ट्रेस कमी होईल…

नाहीच झाला तर वाढणार नाही हे मात्र नक्की…
काय मस्त दिवस होते ते?
ते दिवस आताच्या मुलांना काय समजणार मोबाईल क्रांती झाली आणि सगळ्याची वाट लागली आणि
आठवणीतले विचार सांगायला पुन्हा मोबाईलचाच आधार घ्यायला लागला हे दुर्दैव म्हणावे कि नशीब

@@पोस्ट आवडली तर नक्की लाइक करा ..शेअर करा @@ क्रेडिट्स: Unknown

Leave a Reply